Zoeken

Nieuws

Rome

Bericht geplaatst op: 25-9-2017

Nieuws



Klik hier voor alle foto's van deze geweldige reis.


Rome, zondag 24 september

Om vijf uur in de morgen stonden we met opgeruimd gemoed op Schiphol. Ten minste de meesten van ons. Voor een aantal was dit echter op dit tijdstip nog een te grote opgave. Gezichten zaten namelijk nog in de plooi, haren waren nog niet ontward en karakters waren nog niet ontvouwd. Een aantal had lang niet meer gevlogen en een enkeling nog nooit. Dus toen we eenmaal in de lucht hingen, klaarden de humeuren zichtbaar op en was de opluchting op een aantal gezichten af te lezen.

Eenmaal geland in Rome, klaarde niet alleen de lucht nog meer op, maar ook alle gezichten. Het avontuur en zoektocht in ‘de Eeuwige Stad’ kon beginnen. Waarmee ze eigenlijk een zoektocht naar zichzelf aanvingen. Het begon met een bezoek aan de Trevi fontein. Menig muntje werd door Tim over zijn linkerschouder geworpen, waarmee hij het gevaar liep in Rome hevig verliefd te raken. Wij hebben niet iedereen in de gaten kunnen houden, maar sluiten niet uit de er ‘setjes in de maak’ zijn. Zo’n fontein in het centrum van Rome doet toch meer met je dan je van te voren verwacht blijkbaar. Een beter begin wat de emoties in beroering brengt kan je je niet wensen op zo’n reis als deze.

We vergaapten ons aan het Pantheon en de schilderijen van Caravaggio al zit daar zo’n slordige 1500 jaar tussen. Het Pantheon was inderdaad wel groot volgens Thomas. Daarbij vergeleken, was de mens toch maar een nietig wezentje. Sarwan en Kilian waren zo onder de indruk dat zij zelfs later bij de groep aansloten. Dit soort tijdinvesteringen is geen enkel probleem, maar wordt zelfs gewaardeerd. Nu nog zorgen dat ze niet in een soort van culturele verslaving terecht komen en dat zij ieder jaar naar Rome toe willen.

Er werd samengeschoold op de Piazza Navona waar de beroemde vier rivieren fontein werd bewonderd. Iedereen was tot de tanden gewapend tegen trucs van zakkenrollers en ander gespuis, waardoor we ongeschonden aan het eten begonnen.

Met de buikjes vol, Kim ontplofte bijna naar eigen zeggen, de voetjes omhoog en een lekkere douche, werd het bed als een hemels gegeven ervaren. De ogen vielen al bijna als vanzelf toe. Wat zou dit een heerlijke nacht worden…



Rome, maandag 25 september

Alle denkbare Romeinse goden zijn ons maandag de hele dag goedgezind geweest. Het ontbijt was weliswaar zoet, maar gevarieerd genoeg. De ‘glutenvrijen’ onder ons troffen het echter minder. Zij moesten het doen met een cakeje uit 1912 en wat droog ‘hondenvoer’. Zij hebben de avond gehaald en de anderen hebben niets gemerkt, dan kunnen we van een geslaagd ‘experiment’ spreken. Maar dat weten we pas nu, achteraf.

De meesten van ons vertrokken dus opgeruimd en goed gevuld op pad in een heerlijk Romeins zonnetje. Ons eerste doel was Santa Maria Maggiore. Een kerk waar iedereen pas echt in de gaten kreeg hoe de katholieke kerk in volle glorie in bedrijf was. Meestal zijn kerken leeg als je ze bezoekt, maar hier werden missen opgedragen in zijkapellen, schuifelden zusters en monniken door de kerk en werd op verschillende plaatsen de biecht afgenomen. Je kon kiezen in welke taal je dat wilde. Pater Tim zat voor de Nederlanders tussen 11.00 en 12.30 uur. Iedereen kon dus van zijn opgelopen zonden af. Enkele jongens uit de groep bediscussieerden onderling of dit nog wel zin had. Ik bespeurde lichte twijfel in de noodzaak in hun geval. Geloof is dan ook een moeilijk ding.

Zo moet het dus geweest zijn in de hoogtij dagen van de katholieke kerk. Een drukte van jewelste, met als conclusie dat de kerk er rijker van werd. Want hoe zouden we anders dit soort mooie gebouwen over hebben kunnen houden… Maar de ‘Maggiore’ is een soort van tijdmachine. De kerk is vanbinnen een basiliek uit de 3e en 4e eeuw van de Romeinse tijd, tot in de 19e eeuw is er steeds meer aangebouwd tot de imposante kerk van nu. En als je dan binnen kijkt zie je de werking van de katholieke kerk anno 2017. Wat wil je nog meer? De leerlingen waren behoorlijk onder de indruk. Wij ook.

Via het grafmonument van paus Julius II, gemaakt door Michelangelo, liepen we naar Popolo. Hier hangen twee Caravaggio ’s die niet zijn te missen. Iedereen die nog niet zo bijbel vast was, werd in no time bijgespijkerd door deze intense schilderijen. De Chigi kapel was een kers op de taart. Rafael en Bernini hadden zich hier enorm uitgesloofd om in het gevlei van de betalende familie Chigi te komen. Deze kapel is ook bekend geworden van de film ‘het Bernini Mysterie. De kadinaal die niet door Tom Hanks gered kon worden zat in een put in deze kapel. Chaya wist er alles van en heeft dat haar groep haarfijn uitgelegd. Tijdens haar uitleg scharrelde er zelfs een verdwaalde Nederlandse toerist die haar oor gespitst hield om maar niets van dit verhaal te missen. Zo’n buitenkansje liet zij niet lopen.

De middag was voor de galleria Borghese. We vergaapten ons aan de beelden van Bernini en andere kunstschatten. Nu werden de plaatjes uit de boeken werkelijkheid, nu zag je pas wat de werkelijke grootte was. Eenmaal buiten werden de opgedane indrukken verwerkt. De eerste vraag die een groep meisjes mij buiten stelde was waarom al die ‘dingetjes’ van die beelden toch zo klein waren. Je begrijpt dat ik daar het antwoord schuldig op moest blijven. Waarschijnlijk mompelde ik iets van esthetica, normen die verschillen in tijden en nog iets onzinnigs. Ik begreep wel dat deze dames behept waren met een buitengewoon onderzoekende mentaliteit. En dat is iets wat wij op het Kaj Munk waarderen.

Onder het eten ’s avonds werd met smaak gegeten. Daar kwam ik te weten dat de moeder van Mevr. Heering deze stukjes ook nauwgezet leest. Ik hoop dat zij tevreden is over de info van de dag, want het wordt natuurlijk buitengewoon gewaardeerd dat wij worden gevolgd op onze ontdekkingstocht. Ook heb ik gehoord dat er bijzondere

gesprekken werden gevoerd aan tafel. Zo bleek dat er in heel Rome na vandaag geen sweater meer te verkrijgen was, want iedereen, en meer, hadden er een gekocht. Dit stimuleerde de eenheid van de groep nog meer. Aan de tafel van mijnheer Marinus werd een intensief gesprek over leeftijd, drank en emoties gevoerd. Die gesprekken zijn tot diep in de nacht op verschillende kamers nabesproken. Er zijn maar weinig lessen op school die tot een dergelijke diepgang leiden… Waar een excursie al niet goed voor kan zijn.

En nu, douchen en naar bed.



Rome, dinsdag 26 september

De dinsdag leek te beginnen als een dag als alle anderen. Maar als je  deed alsof je door een microscoop keek, zag je meer. De ochtendrituelen  hadden bijvoorbeeld een buitengewoon intensief karakter zo bleek toen wij de douche-en-was-ruimte van de dames passeerden. Vervaarlijke fohngeluiden vermengde zich met hoge vrouwenstemmen. Schel en ongefilterd kan dat ervaren worden als een marteling op de vroege ochtend. Tot de tanden gewapend verschenen de dames in ‘volle oorlogskleuren’ aan de ontbijttafel. In oorlogstijd zouden zij onverkort aangezien worden voor een elitekorps. Kortom de dag kon beginnen.
Op naar het Vaticaansmuseum. In de metro harkten we de leerlingen bij elkaar om de drukte te overleven. De ochtendspits in Rome is een ware ‘stadsjungle’, zowel boven als onder de grond. Ongeschonden liepen we met ‘ons keurkorps’ naar het museum. Eerst passeerden we de enorme rij buiten langs de muren van Vaticaanstad. De gezichten klaarden zienderogen op toen wij daar voorbij liepen. Nee deze rij hadden we niet! Wij sloten aan bij de kortste rij van online tickets en waren in een mum van tijd binnen. Iedereen blij.
Eenmaal binnen leken de ‘duwers’ van de metro van Tokyo goud geld te kunnen verdienen als zij hun werkterrein naar het Vaticaansmuseum zouden verleggen. Stadionmassa na stadionmassa werkte zich moeizaam door de gangen naar boven. Eenmaal boven werd je je pas echt gewaar wat een mensenmassa is. Op zich een goede ervaring, maar iets rustiger zou geen straf zijn geweest. We konden in de Pinacotheca niet om de Transfiguratie van Rafael heen. Een schilderij dat op eenzame hoogte van de ‘schilderijen Olympus’ staat. Ik moest bij het aanschouwen van dit doek denken aan een regel van een lied van Ramses Shaffy; zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder. Waarmee alles is gezegd. Kijk, onderga en ervaar. De leerlingen waren onder de indruk, net als ik dit iedere keer weer ben. Je leven is ineens een aantal punten meer waard geworden…
Gedragen door de massa liepen we verder door de gangen van het museum. Wat een rijkdom, wat een kunst en… wat een Aziaten. Ik denk dat een derde van de bezoekers uit Azië kwam. Zouden zij er iets van begrijpen, vroeg ik mij af. Overal zie je een man met een mijter op zijn hoofd, met zijn handen naar voren in een soort bezweringsformule. Vaak hebben alle anderen op de schilderijen en fresco’s dan hun handen omhoog. Dan krijg je toch wel een bepaald beeld van het katholicisme, vermoed ik. Ik vroeg mij af hoe dat in hun Aziatische reisgidsen staat… De Sixtijnse kapel was, zoals altijd, te vol. Als haringen in een ton stond de massa met open mond naar boven te kijken. Ik moest denken aan vissen op het droge (in een ton). Dat zal wel komen omdat de vis het symbool voor christus is, maar verder is het natuurlijk een buitengewoon aardse gedachte in zo’n heilige ruimte. Op het randje van ontheiliging misschien?
S’ Middags ‘deden’ we de St. Pieterskerk. Tenminste dat dachten we. We sloten aan in een rij die zich langs de hele collonade van Bernini uitstrekte. De leerlingen gedroegen zich voorbeeldig. Tim maakte een kaartverkoper blij en enkele meisjes, waaronder Sunny, hielden een plaspauze. Alle anderen schikten zich gewillig in hun lot. Vijf kwartier in de zon was een soort van penitentie voor alle tot dusverre begane zonden. Er kwam geen biechtstoel aan te pas. De zon was de religieuze scherprechter die het oordeel velde. Eenmaal in de schaduw was iedereen vrij van zonden klaar om te kerk te betreden. De pieta van Michelangelo werd bewonderd en de symboliek van de
pauselijke families ontcijferd. Overal bleek er iets te bewonderen in dit ‘hoofdkantoor’ van de katholieke kerk. Volledig gelaafd en voldaan vertrokken we richting de wijk Trastevere.
Daar hadden we onze avondmaaltijd in een kelder die opknapte van ons gezelschap. Voldaan werden alle indrukken uitgewisseld. Natuurlijk werd er hier en daar geklaagd over vermoeide voeten, natuurlijk lustte niet iedereen alles, maar de slotconclusie luidde dat het een zeer geslaagde dag was en dat ze zo snel mogelijk wilde slapen. Eh, op een aantal stoere jongens na dan. Die hebben nog tot in de kleine uurtjes ‘nagekaart’. 
Morgen weer vroeg op naar Pompeii. Te veel om over te dromen.



Pompeii, 27 september

Eerst Napels zien en dan sterven , is een bekend gezegde. Als wij bovenop de Vesuvius zouden staan, zou aan de eerste voorwaarde zijn voldaan… Zo’n dag zou het gaan worden dus. We scheepten al om 08.00 uur in.  Iedereen was vandaag wel op tijd… Dat moest ook wel, want we hadden wel slechts twee bestemmingen, maar toch een vol programma. Rond een uur of elf reden we het wereldberoemde plaatsje in.
De parkeerplaats bleek al afgeladen te zijn met bussen van ander middelbare scholengespuis. We zouden zeker niet alleen zijn werd ons duidelijk. Verschillende gymnasia werden al opgewacht bij de ingang, waar ook een lange rij voor de kassa stond. Mijnheer Marinus wurmde zich naar plek twee in de rij en vroeg argeloos waar hij zijn tickets kon ophalen. Ze waren heel wat gewend aan de kassa in Pompeii, maar tegen een dergelijke brutaliteit waren ook zij niet opgewassen. We konden dus vrijwel direct naar binnen…
In de arena stonden verschillende scholen met hun begeleiders het eea te communiceren. Marinus raakte aan de praat met een docente van een andere school. Zij dacht een grapje te maken door te zeggen dat zij als eerste naar het bordeel op zoek zouden gaan. Zij wist nog niet dat je dit soort grapjes niet met Rik moet maken, want hij komt direct terug. Rik repliceerde dat wij toch geen geld hadden en ook geen behoefte , maar dat hij wel geïnteresseerde was wat zij daar zocht… Een lach en een blos op haar wangen was het gevolg, hierop snelde zij zich weer naar haar eigen ‘veilige’ groep. Ik weet niet of zij ooit nog gesprekken met vreemde mannen aanknoopt…
Pompeii was indrukwekkend. De overgebleven huizen, fresco’s en mozaïeken waren onovertroffen. Mijnheer Kok werd werkelijk sprakeloos van een fresco in het Huis van de Faun. Dit was het fresco van Alexander de Grote wat hij ieder jaar uit zijn geschiedenis methode besprak. Hier had hij de originele plek in het oog, deze schat werd hem niet meer ontnomen. Alleen deze vondst maakte het al waard om Pompeii te bezoeken zei hij. Hij raakte er maar niet over uitgepraat, totdat wij in het Huis van de Vetti een beeld van een heel klein mannetje zagen die een buitengewoon groot lichaamsdeel had. Vanaf dat moment was Alexander de Grote geenszins van belang meer. Dit was waar hij over wilde vertellen, dit was wat hem interesseerde. Nu had hij het ontdekt. We hebben hem uiteindelijk uit dat huis moeten trekken om richting uitgang te gaan, want anders had hij er waarschijnlijk nog gestaan op het moment dat u dit leest. Dat het enthousiasme van mijnheer Kok geen grenzen kent weten we allemaal, maar soms krijg ik toch het idee dat een tandje minder ook goed genoeg is…
Hierna gingen we op weg naar de Vesuvius. Zoë ging mopperend de berg op en zingend eraf. Isa heb ik nog nooit zo zien glunderen toen zij de top had bereikt. Roos loopt er hoofpijn van op en Daisy een lach van oor tot oor. Allen hadden de top bedwongen naast al die andere prachtige dingen die zij had gezien. Totaal generaal leek het wel of zij de hemel hadden aangetikt deze week. Erg veel beter zou het niet worden.
Moe, maar voldaan zat iedereen in de bus naar huis. Pijnlijke voeten, een vermoeide rug, knikkende knieën, maar voor een life time aan ervaringen rijker. Wie neemt dat deze groep nog af…
Eten, douchen en snel onder de lakens.
 
Johan van der laan



Terug